است با لفظ [ ملكتك كذا بكذا ] واقع ساخت با اينكه لفظ [ تمليك ] براى خصوص بيع وضع نشده بلكه اعم از آن است منتهى با كمك قرينه كه ذكر عوض باشد آن را متعيّن در بيع مىسازند پس همانطورى كه گفتن لفظ تمليك و اراده معناى بيع با قرينه جايز است القاء لفظ سلم و اراده بيع با كمك قرينه بايد امر ممكن و جايزى باشد بلكه فرض جواز اول مقتضى است كه صورت دوم بطريق اولى صحيح و مجاز باشد ، زيرا سلم يكى از افراد بيع است ولى تمليك شرعا همان هبه استكه مباين و مقابل بيع مىباشد بطورى كه وقتى اين لفظ را مطلق و بدون قرينه القاء مىكنند غير از هبه چيز ديگرى بذهن تبادر نمىنمايد و براى صرف آن به معناى بيع محتاج به قرائن و قيود خارجى هستيم در حالى كه سلم چنين نيست . قوله : حالا : يعنى مبيع متاع كلّى بذمه تا مدت معيّن و مشخص نباشد بلكه بلافاصله بعد از عقد بايع آن را تحويل مىدهد مانند كليّه بيوع متعارف و معمولى . قوله : حيث يكون مستحقا : ضمير در [ يكون ] بمسلم فيه راجع بوده و تقدير عبارت چنين است : حيث يكون المسلم فيه مستحقا للتسليم فى الحال . قوله : بعض جزئيات البيع : يعنى سلم يكى از مصاديق بيع است پس كلمه [ جزئيات ] به معناى افراد و مصاديق مىباشد . قوله : و قد استعمل لفظه : يعنى لفط سلم . قوله : فى نقل الملك على الوجه المخصوص : مقصود نقل مبيع كلى بذمه است كه بايع آن را به مدت معيّن ملتزم است به مشترى